EEN STILLE PASEN!

Het was schrikken half maart toen op donderdag alle eucharistievieringen werden geschrapt voor een paar weken. Het kwam dat weekend onwezenlijk over. Op andere weekends begon ik me  rond 16.00 u of 10.00 u, afhankelijk of ik op zaterdag of zondag naar de kerk ging, stilaan klaar te maken om naar de mis te gaan. Plots moest dit niet meer en het was onwennig. Als je van kleins af aan – van kindsbeen af, zeiden ze toen, alhoewel ook die spreuk in huidige tijd  onwennig klinkt – gewoon bent om elke week naar de mis te gaan, dan is een weekend zonder mis niet ‘echt’ een weekend. Je mist dat rustpunt, dat samenkomen.

Nu, in de Goede Week, komt dat gemis nog meer naar boven. Want als de Kersttijd het ‘hart’ is van ons christen-zijn, dan is de Paastijd zonder twijfel de ‘ziel’. Elk jaar mogen we het meemaken. Op Palmzondag de blijde intrede van Jezus in Jeruzalem met de palmwijding en voor iedereen een takje om thuis achter het kruisbeeld te hangen voor het hele jaar. Op maandag de verzoeningsviering die ons aanzet om in onszelf te kijken en na te denken hoe we zelf nog een betere verrijzenismens kunnen worden. Er is ook gelegenheid tot persoonlijke biecht. In onze kindertijd was dit verplicht en ik herinner me nog goed de affiches in de kerken en aan de vensters bij de mensen thuis: ‘Houd goed Uw Pasen!’.  Op Witte Donderdag leren we hoe Jezus de eucharistie instelde en hoe we 2000 jaar na datum nog altijd op die manier samen komen rond brood en wijn. Goede Vrijdag is de dag dat we meeleven met het lijden dat Jezus voor ons moest doorstaan. Die dag staan we om 15.00 u stil bij zijn kruisdood. Zijn ultieme offer uit Liefde voor ons.

Als slot … de Paaswake en Pasen: Hij is niet dood: HIJ LEEFT!!! Een heuglijke dag als kern van ons geloof.

 

Dit jaar steekt het coronavirus daar een stokje voor. Natuurlijk, we kunnen op TV naar vieringen zonder publiek kijken en ook daarbij voelen we ons met elkaar verbonden. Maar toch…het in gemeenschap vieren is er dit jaar niet bij. Jammer maar helaas.

Wat de coronatijd ons in de plaats geeft, is meer tijd om na te denken en stil te staan bij die Goede Week. Zo maakte ik me de bedenking dat Jezus op het moment van zijn dood ook in quarantaine was. Niet fysiek maar hij was door zijn vrienden verraden en in de steek gelaten. Heel alleen ging hij de weg naar Golgotha. Op Pasen was duidelijk dat hij verrezen was maar toen konden de apostelen dit nog niet vatten. Ze waren in de war, gingen terug naar Galilea, werden opnieuw gewone vissers. Ze waren hun leidsman kwijt, hun ‘bezieler’. Angstig trokken ze zich terug…ieder voor zich, als het ware in quarantaine. Die duurde toen een hele tijd, volgens het evangelie 50 dagen. Tot ze op Pinksteren opgewekt werden door de Geest. Dan pas beseffen ze dat Jezus nog in hun midden is. Ze krijgen terug moed, trekken weer naar andere mensen, verkondigen het goede nieuws. 

 

Misschien is het nu in onze maatschappij ook zo. We krijgen maatregelen opgelegd. Zo iets is nooit gebeurd. We zijn in de war, angstig. We zijn onze leidraad, onze bezieling, onze zekerheid kwijt. Maar ook wij zullen na een tijd terug moed vatten, beseffen dat dit niet het einde is, als christenen beseffen we dat Liefde en vriendschap altijd zullen blijven bestaan. Hopelijk duren de maatregelen voor ons geen 50 dagen meer. Wat ik daarbij vooral hoop is dat we met Pinksteren in de viering elkaar oprecht tijdens de vredeswens de ‘Vrede van de Heer’ kunnen en mogen wensen. Misschien dan nog zonder handdruk maar in elk geval van hart tot hart. En  het is tenslotte daarop dat het aankomt!

Voor iedereen alvast een stille maar zalige Pasen! 

 

Als je ook je bedenkingen hebt bij wat het coronavirus hieromtrent voor jou betekent en je wil dat graag met anderen delen, stuur dan gerust een briefje op een bericht per mail naar het parochiaal secretariaat (nieuwstraat 8 – 9340 Lede of secretariaat.lede@proximus.be). (kd)