GOUDEN BAVO VOOR KERKMEESTER FREDDY PARDAENS.

Dit voorjaar moesten in het Vlaamse Gewest verkiezingen plaatsvinden voor de Grote Helft van alle kerkraden. Ofschoon zijn termijn nog drie jaar verder liep, achtte kerkmeester Freddy Pardaens de tijd gekomen om bij die gelegenheid in schoonheid afscheid te nemen na liefst 27 jaar zeer ge├źngageerd lidmaatschap van de kerkraad van Sint-Martinus Lede Centrum (*). De coronacrisis zorgt voor een uitstel van de verkiezingen en bijgevolg dient Freddy zijn termijn nog even te verlengen. Zijn collega’s wuifden hem en zijn echtgenote Maria Roeland echter nog voor de maatregelen van de regering, passend uit. Hierna publiceren we enkele uittreksels uit de toespraak die Geert De Kerpel, voorzitter van de kerkraad, bij die gelegenheid hield.

 

“Collega’s, het is met een gevoel van grote dankbaarheid, gemengd met een stevige vleug weemoed, dat ik namens de kerkraad Sint-Martinus Lede nu tot u het woord mag richten.

 

Weemoed, beste Freddy, omdat we met jouw afscheid van onze kerkraad een tijdperk definitief afsluiten. Jij bent immers de laatste kerkmeester die nog in de vorige eeuw, zelfs in het vorige millennium, toetrad. Meer bepaald in het jaar 1993. Je startte nog onder het oude bestuursstelsel dat Napoleon Bonaparte bij de wisseling van de 18de naar de 19de eeuw invoerde in de Franse gewesten, waaronder ook onze streken toen vielen. Je hebt dus een historische omwenteling meegemaakt toen in 2003 Vlaanderen het nieuwe decreet op de kerkfabrieken invoerde, met alle vernieuwingen die dat met zich meebracht. Denken we maar aan de overkoepelende centrale kerkbesturen, de zesjaarlijkse verkiezingen van Kleine en Grote Helft enzovoort.

 

Maar nog zoveel meer is je 27-jarige lidmaatschap vooral gekenmerkt door de continue en stilaan complete restauratie van onze monumentale Sint-Martinuskerk, binnen zowel als buiten. Bij elke nieuwe restauratiefase groeide bij de Ledenaar en andere bezoeker de fierheid en genegenheid voor het prachtige historische kerkgebouw in het hart van onze gemeenschap. Maar wat de buitenwereld amper of niet kan inschatten, is wat voor inzet dit vraagt, ook en niet het minst van de kerkraad als opdrachtgever. Ontelbaar zijn de uren van vergaderen, van administratieve opvolging, van werfbezoeken, van zoveel onontbeerlijke bijstand. Freddy was mee de drijvende kracht, 27 jaren lang.

 

Met Freddy wuiven we een collega uit op wie altijd kon gerekend worden: trouw op post op elke vergadering, steeds gereed om de handen uit de mouwen te steken, dossiers uit te pluizen, administraties aan te klampen. Hij steunde met raad en daad, met zijn fenomenale geheugen, grote kennis, gouden praktische ervaring. Nooit om in de belangstelling te komen, enkel maar voor de goede zaak. 

 

Achter elke sterke man staat een nog zoveel sterkere vrouw. We betrekken Maria dan ook zeer graag in onze dank voor al wat jullie al die decennia zo gul en hartelijk samen gegeven hebben aan wie op jullie een beroep deden, professioneel, familiaal, in het vrijwilligersleven. 

 

Ik heb nu de grote eer Freddy namens de bisschop van Gent het ereteken van de gouden Bavo op te spelden en de bijhorende oorkonde te overhandigen voor zijn grote verdiensten als lid van de kerkraad en van het Sint-Gregoriuskoor van Lede. Proficiat en nog vele mooie jaren, samen met je Maria, je gezin en al wie je genegen zijn.”

(*Ook kerkraadslid Joost De Smedt nam afscheid en kreeg eveneens het ereteken van de Gouden Bavo voor zijn vele verdiensten voor onze parochie. Joost vroeg hier geen verdere publieke aandacht aan te geven; wat wij uiteraard respecteren. Ook aan Joost onze welgemeende dank!)