IN HET VOETSPOOR VAN DE HEILIGE JACOBUS.

Staptocht van Santiago de Compostela naar Muxia (via Finisterre).

Twee jaar geleden ondernamen André en Vera Schoonjans-De Rick uit Impe al een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Dit jaar in september zetten ze hun spirituele voettocht verder.  Ook nu delen ze graag met ons hun ervaringen.

 

Volgens de legende trok Jacobus de Meerdere (een van Jezus apostelen) na Jezus Hemelvaart de wereld in om de blijde boodschap te verkondigen. Uiteindelijk zou dit hem het leven kosten. Koning Herodes liet hem met zwaard ter dood brengen. Jacobus is zo de eerste van de leerlingen van Jezus die de marteldood sterft. De volgelingen van Jacobus de Meerdere trokken met zijn overblijfselen naar Santiago de Compostella. Jaarlijks trekken duizenden pelgrims naar Santiago de Compostela.

In 2017 trokken mijn vrouw en ikzelf van Astorga naar Santiago de Compostela. Een pracht van een  pelgrims- staptocht om nooit te vergeten.

Voor veel pelgrims is Santiago de Compostela niet meer het einde van hun pelgrims-staptocht. Meer en meer pelgrims trekken de laatste jaren verder. 

De zee roept en ze trekken verder naar Finisterre en Muxia. Ook wij wouden dit ooit nog eens doen. Finisterre  ligt aan de Costa da Morte, de Kust des Doods, omdat de zon er doodging in de zee en ook vanwege de vele schipbreuken die er plaatsvonden. Spijtig genoeg, ook nu nog. Denk maar aan de olievervuiling voor en op de kust na de schipbreuk van de tanker Prestige in 2002. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een woeste kust en zee te maken hebben en dat maakt de tocht tussen Finisterre en Muxía bijzonder aantrekkelijk. (De naam Finisterre is afgeleid van het Latijnse Finis Terrae, het einde van de wereld, of daar waar de wereld ophoudt. Volgens de overlevering kreeg de kaap deze naam toebedeeld door de Romeinen die dachten dat de westelijke wereld tot aan het einde van dit schiereiland reikte en niet verder).Deze tocht is een buitenbeentje onder de camino’s en vertrekt in tegenstelling tot de andere camino’s in Santiago de Compostela. De andere camino’s komen aan in Santiago de Compostela. De camino naar Finisterre – Muxia wordt vooral bewandeld door de pelgrims die al heel wat kilometers op hun teller staan hebben. Een pelgrimstocht is ook een weg van ontmoeting, het ontmoeten van andere pelgrims. Het zijn ook niet de kilometers die tellen, maar iedere stap telt. 

Op 4 september vertrokken we samen met een groep van 18 personen voor 9 dagen (van 04/09 tot en met 12/09/2019) waarvan 6 echte officiële stapdagen. Het systeem was hetzelfde als twee jaar geleden. Bij de groep waren 2 begeleiders en een busje voor het vervoer van onze bagage, één begeleider (Marc) zorgde voor de logies en alles wat er bij kwam zien en de 2de begeleider (E.P. Dees Van Caeyzeele) zorgde voor het spirituele. 

’s Morgens voor ons vertrek kreeg iedereen telkens een foto met tekstje erop, hij noemde het een oordruppeltje, dat via ons oor naar ons hart gaat om zo de bijwerking nog lang te laten nazinderen. ( Hierbij een voorbeeld van de vele tekstjes: “Neem het tempo van de natuur. Haar geheim is geduld” of “Ik hou van mensen die glimlachen als het regent” – mooi toch ). 

 

Bij het vertrek van onze tocht hadden we ook een pelgrimsviering met pelgrimszegen in Compostella. 

Een garantie op zon tijdens de tocht is er niet, zoals nergens in Galicië. Wij hadden dit jaar veel geluk en hebben van een prachtweer kunnen genieten. De tocht zelf kan men omschrijven als één stuk mooie natuur waar men al wandelend tot rust komt. Dagelijks was het stappen door de kleine dorpjes maar vooral doorheen heel wat bossen tussen de gekende eucalyptusbomen. Het vele klimwerk, maar ook de afdalingen verplichten u om met een matig tempo de tocht aan te vatten. Het is veel stappen langs boswegeltjes en wandelpaden over gebroken stenen. Bij regen zou het op bepaalde plaatsen een zware tocht zijn. Vanop hoogte kan men ver- en diep de mooie valleien en het prachtig landschap van Galicië aanschouwen. De kustweg tussen Finisterre en Muxía is er een met veel variatie en t steeds opnieuw mooie uitzichten op de oceaan. De zandstranden nodigen uit tot een frisse duik en op het strand vind je na wat zoeken een sint-Jakobsschelp, het ultieme bewijs van het welslagen van je tocht voor het thuisfront. Zowel Finisterre als Muxía zijn aantrekkelijke plaatsjes. In Finisterre wandel je tot kilometerpaal 0 op de Cabo Finisterre met de oceaan voor ogen. Vroeger kwamen  vele pelgrims er samen om de zonsondergang mee te maken, te feesten en een herinnering aan hun tocht te verbranden, al is dit niet langer wettelijk toegestaan. Nu is er wel een kleine wandelschoen als herinnering te aanschouwen.  

Wijzelf zijn met onze groep de zonsondergang gaan meemaken in Muxia.

Muxía is een bijzonder plekje met een vissershaventje, en een mooi kerkje (in Muxía is het Maria heiligdom “El Santuario de A Nosa Señora da Barca”  -Heiligdom van onze lieve Vrouw van de boot). Muxia staat ook gekend om zijn eendenmossel (vangst of plukken hiervan is te zien geweest in reportage van Tom Waes).

‘s Avonds was het telkens in groep eten, proeven van de lokale keuken met een pelgrimsmenu en nadien nog wat napraten.

Na onze staptocht keerden we van Muxia naar Compostela terug. Hier hebben we met een gids doorheen de kleine straatjes, pleinen rondom de kathedraal, de vele andere open kerken in Compostela en doorheen de parken gewandeld. Binnen in de kathedraal van Santiago is het momenteel een echte bouwwerf. Men is alles aan het renoveren of herstellen. De afsluitviering voor de pelgrims heeft dit jaar plaats gehad in de Sint-franciscuskerk.  De kerk zat vol met pelgrims uit alle hoeken van de wereld en werd voorgegaan door een bisschop en diverse andere priesters waaronder onze begeleider.

 

Nadien was het terug richting het kleine mooie Impe om nog wat na te genieten. 

André en Vera  Schoonjans-De Rick